بعضی آدمها رو همینجوری دوست دارم . بدونِ اینکه لزومن مشتاق فعالیتهاشون باشم ، اما پیگیرشونم :) چون دوسشون دارم . چون برام دوست داشتنی ان .
یکی از این آدمها 1 1ه . کسی که با برنامه ی " با کاروان شعر و موسیقی " بهش علاقه مند شدم . شیفته ی لهجه ی تهرونی و مَشتی شم . لهجه و بیانی مملو از سخاوت و لوتی گری .
میدونی ؟ خیلی مهمه که کسی شاعرانگی در نگاه و بینشش باشه ، نه صرفن در شعرها و نوشته هاش . سهیل محمودی اینجوریه . همه چیش شعره .
تنش سلامت و دلش شاد و عمرش دراز باد :)
برچسب:
نویسنده: آدرین جعفرینژاد