سخنرانیِ تولد

معمولن رسمه که در مهمانیِ 1 ، شخص ؛ 1 کوتاهِ روزِ تولد انجام میده . بنا به این رسمِ دیرینه منم دیدم بد نیست یه سخنرانی کوتاه داشته باشم :d

آدما در اینجور مواقع از درسهایی که از زندگی گرفتن ، یا امیدها و اهدافشون برای آینده میگن ، گاهی هم قدرشناسانه از همراهانِ زندگیشون یاد میکنن ،

صحبت من مربوط به هیچکدوم نیست ، یه نصیحت به بچه های وبلاگه .

اگر به هر دلیلی ، چه اینکه ظاهرتون زشته ، خانوادتون داغونن ، اطرافیانتون نفهمن ، فقیرید ، بی سوادید ، شغل مناسبی ندارید ، جای بیخودی زندگی میکنید و خلاصه بابت هر چیزِ مشابه دیگه ، احساس خوبی ندارید و حسِ قربانی بودن میکنید ، یک رژیمِ " استندآپ کمدی دیدن " بگیرید . یک رژیمِ مثلن 6 ماهه . و شبانه روز و بی وقفه استنداپ کمدی ببینید ( خارجی البته ) .

این کمکتون میکنه که " پذیرا بودن " یا به عبارتی " به تخم گرفتن " رو بلد بشید .

آره ، واقعن بلدی میخواد . تا شما نتونین مزخرفاتِ زندگیتون رو به تخمتون بگیرید ( منظور بیخیالی نیست ، بلکه پذیرفتن و عبور از اونچیزهایی ست که توانایی تغییر دادنش رو ندارید یا خارج از تسلط و اراده ی شما قرار دارن ) ، همیشه یه آدمِ معذبِ منزویِ گوشه گیرِ ترسویِ نق زنِ همیشه نالان باقی میمونید . چرا ؟ چون همیشه یه چیزی از زندگیتون میاد جلوی چشمتون و آزارتون میده . حالا این یه چیز میخواد قیافه ی خودتون در آینه باشه ، یا همسر و پدر و مادر و برادر و خواهر و دوستِ کودن یا نفرت انگیز و غربتیتون یا وضع زندگی و تیپ و شغل و غیره تون . خلاصه هر چیزی که باشه خیلی کامل و همه جانبه گند میزنه به زندگیتون و اوقاتتون رو زهرمار میکنه و از شما یه آدمی میسازه که مدام در حالِ ناله کردن و انتقاد کردن و حرص و حسرت خوردن و غیره است .

تا وقتی یه مسئله براتون رنج آور باشه و با هر بار یادآوریش آزارتون بده ، نشون دهنده ی اینه که شما محاط در اون هستید لذا محاله بتونین ازش عبور کنید و نیز محاله که شرایط زندگیتون تغییر کنه و کمی فقط حتا کمی بهتر بشه . محاله .

یه استنداپ کمدین یاد گرفته پذیرا باشه و این یعنی تفکر محیطی . اینها ترسها و نفرتها و خجالتها و حقارتها و ... رو نه قبول میکنن که تبدیل به یه حسرت خورِ قربانی بشن و نه باهاش میجنگن که تبدیل به یه آدمِ پرخاشگرِ عصبی . . اونها یک راهِ سوم بلدن ، به تخمشون میگیرن . همین :)