من و تو ریشه در خورشید داریم ، مبادا دل به تاریکی سپاریم

فرهنگ و آیینِ فروغمندِ ایرانی نه تنها قرنهاست که بسیار غریب و تنهاست ، بلکه به شدت تحتِ جفا از جهاتِ مختلفه .

حیفه واقعن . حیفِ این زیبایی و شگفتیِ خردورزانه و انسانیه که با سهل انگاریِ ما و نیرنگِ بدخواهان ، تحریف شه ، به آنچه از آنِش نیست آلوده شه و به مرور از بین بره .

مراقبت باید . از هرانچه نیاکانِ فرهمندمون به قیمتِ جان برامون نگه داشتن . باید که پاک و پالوده نگهش 1 ، مطلقن بهدینانه و پارسی .

1 مثل چهارشنبه سوری که به آمریتِ پارسی ستیزان و جهالتِ مردم ، تبدیل شده به چیزی گوشخراش و نخواستنی ، چنین بلایی رو سرِ جشنهای نوروز و سده و مهرگان و غیره بیاریم .

کاش هر کدوممون به سهم و به قدرِ توانمون بکوشیم تا جشنها و آیینها و روشناییِ این سرزمین رو به نیکی و ارجمندی زنده نگه داریم .

کاش قدرِ تاریخِ ایران و آیینِ فرحبخش و ورجاوندِ بِهی رو بدونیم که به حق ، نیکوترین و کاملترین و متعالی ترین دین و آیینِ دنیاست .

چه زمانی بهتر از نوروز و امروز که این عهد رو با خودمون ببندیم و به "پاکی و نیکویی" بازگردیم .

به آیین و اندیشه ی شکوهمندِ پارسی ، حکمتِ خسروانی ..

به نور ، به روشنایی

به سرزندگی ، به شادی :)