قشنگیها ؛ یه روزِ خاص نیستن ، یه احساسن :)

بر چهرۀ گل نسیم نوروز خوش است
در صحن چمن روی دلافروز خوش است

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست
خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

این شعرِ روح انگیزِ خیام رو همیشه وقتی از این میگم که باید کریسمس و عید نوروز و ایستر و شب چله و باقی روزهای شاد و قشنگ رو تمام وقت و همه روزه جشن گرفت ؛ تکرار میکنم .

اینکه چرا باید معطل موند تا اون روز قشنگه از راه برسه ؟ وقتی میشه همیشه اون رو جشن گرفت و هر روز رو تبدیل به اون روز کرد .

بعضیا میگن تکراری میشه ، خسته کننده میشه ، هیجانش کم میشه و ...

اینها میدونی کیان ؟ همونا که وقتی میری شهر بازی ، یا پارک یا لب دریا و ... بعد از یکی دو ساعت میگن پاشو پاشو بریم دیگه دیره . دیگه بسه :)

یه جورایی انگار تحمل و طاقتِ خوشیِ کامل یا خوشیِ زیاد رو ندارن .

زود میخوان تمومش کنن :)